مطالعه: طول روز زمین 19 ساعت بود

روزنامه الوسط عراق - پیگیری

یک مطالعه علمی جدید نشان داد که روز روی زمین تقریباً پنج ساعت کوتاه‌تر از امروز بوده است؛ حدود 1.25 میلیارد سال پیش طول آن حدود 19 ساعت بوده است، بر اساس تحلیلی که پژوهشگران روی لایه‌های سنگی قدیمی در منطقه گرند کانیون در ایالات متحده انجام دادند.

پژوهشگران بر لایه‌های تشکیلی «هاکاتای» سنگی، به رنگ نارنجی مایل به قرمز، تکیه کردند؛ این لایه‌ها نشانه‌های زمین‌شناسی را حفظ کرده‌اند که در بازسازی بخشی از تاریخ رابطه زمین و ماه کمک کردند.

این سنگ‌ها زمانی شکل گرفتند که آن منطقه بخشی از قاره باستانی «لورنتیا» بود، در مجاورت یک دریای داخلی و در محیطی نیمه‌گرمسیری که شاهد تغییرات مکرر بین دوره‌های مرطوب و خشک بود، امری که منجر به تجمع رسوبات به صورت لایه‌های منظم شد.

بر اساس مطالعه منتشرشده در نشریه Nature Geoscience، پژوهشگران لایه‌های پی‌درپی سنگ‌ها را که غنی از کربنات‌ها و رس‌ها بودند، تحلیل کردند و تکرار الگوهای مشابه را در موقعیت‌هایی مشاهده کردند که بیش از 60 کیلومتر از هم فاصله داشتند.

پژوهشگران می‌گویند گسترش این الگوها در فواصل وسیع احتمال ارتباط آن‌ها با شرایط محلی را کاهش می‌دهد و احتمال می‌دهند که این الگوها بازتاب‌دهنده تغییرات اقلیمی گسترده‌ای باشند که ناشی از نوسانات دوره‌ای در مدار زمین و حرکت آن است، پدیده‌ای که به عنوان چرخه‌های میلانکوویچ شناخته می‌شود.

چرخه‌های میلانکوویچ بر مقدار تابش خورشیدی و نحوه توزیع آن روی سطح زمین تاثیر می‌گذارند، ناشی از تغییرات در شکل مدار، شیب محور سیاره و جهت آن، و همچنین تحول پیوسته در فاصله بین زمین و ماه.

از طریق تحلیل نشانه‌های حفظ‌شده در سنگ‌ها، پژوهشگران چرخه ترنح محور زمین در آن زمان را حدود 15,730 سال برآورد کردند.

تیم پژوهشی از این محاسبات برای برآورد فاصله‌ای که ماه حدود 1.25 میلیارد سال پیش از زمین داشته استفاده کرد و به این نتیجه رسید که این فاصله معادل تقریباً 53.8 برابر شعاع زمین بوده است؛ سپس از این داده‌ها برای محاسبه طول روز بهره بردند که حدود 19 ساعت برآورد شد.

این نتایج با مدل‌های علمی که توضیح‌دهنده تکامل سامانه زمین-ماه هستند سازگار است: ماه در گذشته به زمین نزدیک‌تر بوده و به‌تدریج از آن فاصله گرفته، روندی که با گذر زمان بر سرعت چرخش زمین و طول روز تأثیر گذاشته است.

مطالعه اشاره می‌کند که سنگ‌های کهن نه تنها آثار دریاها، محیط‌ها و اقلیم‌هایی را که صدها میلیون سال پیش ناپدید شده‌اند حفظ می‌کنند، بلکه می‌توانند مانند یک «ساعت زمین‌شناسی» عمل کنند که تغییرات حرکت زمین و ماه را ثبت می‌کند و امکان بازسازی جزئیاتی از تاریخ کهن سیاره را برای دانشمندان فراهم می‌آورد.