Minyak sahaja tidak menjamin gaji dan projek Iraq — Kesan perang Iran ke atas hasil Iraq dan negara Teluk

Disediakan: akhbar Al-Wasat Iraq

Minyak adalah sumber utama hasil Iraq, tetapi ia tidak menjamin kestabilan ekonomi atau kesinambungan pembayaran gaji dan pelaksanaan projek apabila berlaku krisis. Perang Iran dan gangguan pelayaran di rantau ini menunjukkan bahawa bergantung kepada satu sumber membuatkan pendapatan negara terdedah kepada kemerosotan apabila eksport terganggu atau kos pengangkutan meningkat.

Mempunyai rizab minyak yang besar tidak mencukupi jika negara tidak dapat mengeluarkan, mengeksport dan menjual minyak itu. Apabila hasil merosot, kerajaan berdepan pilihan sukar berkaitan pembiayaan gaji, perkhidmatan, jaminan sosial dan projek pelaburan.

Bagaimanakah perang menjejaskan hasil Iraq?

Iraq sangat bergantung kepada hasil minyak untuk membiayai belanjawan awam. Dalam tujuh bulan pertama 2026, hasil minyak merosot kira-kira 53 peratus berbanding tempoh sama tahun lalu, daripada hampir 65 trilion dinar kepada kira-kira 30.4 trilion dinar.

Jumlah hasil awam dalam tempoh sama turun daripada kira-kira 72 trilion dinar kepada 39.1 trilion dinar. Sementara itu, perbelanjaan kerajaan melebihi 65 trilion dinar, menyebabkan jurang besar antara wang yang masuk ke perbendaharaan dan perbelanjaan yang telah diikat.

Angka-angka ini tidak bermakna gaji kakitangan akan terhenti serta-merta apabila hasil merosot, kerana kerajaan boleh menggunakan kecairan sedia ada, berhutang atau menangguhkan beberapa perbelanjaan. Tetapi jurang kewangan yang berterusan mengecilkan pilihan yang ada dan mungkin menyebabkan projek ditangguhkan atau perbelanjaan untuk perkhidmatan dan pelaburan dikurangkan.

Mengapa kenaikan harga minyak tidak mencukupi?

Harga minyak mungkin naik semasa perang dan krisis, tetapi kenaikan harga tidak selalu mengimbangi penurunan jumlah minyak yang dieksport. Hasil negara bergantung kepada tiga faktor utama: jumlah pengeluaran, kemampuan untuk mengangkut dan mengeksport minyak, serta harga jualan.

Jika harga global naik tetapi laluan kapal terganggu atau eksport berkurangan, negara mungkin tidak memperoleh hasil seperti yang dijangka. Inilah yang dihadapi Iraq semasa perang, apabila eksportnya merosot pada beberapa peringkat walaupun harga minyak global meningkat.

Selain itu, hasil minyak tidak bertukar segera menjadi wang yang boleh dibelanjakan; terdapat komitmen kewangan, perbelanjaan operasi, kos pengeluaran dan pengangkutan, serta keperluan menukarkan hasil kepada dana yang boleh digunakan oleh kerajaan.

Gaji dan projek di bawah tekanan belanjawan

Apabila pendapatan negara bergantung pada minyak, banyak sektor terjejas oleh sebarang penurunan hasil. Minyak membiayai gaji kakitangan, jaminan sosial, perkhidmatan kesihatan dan pendidikan, elektrik, projek pelaburan dan lain-lain.

Apabila hasil menurun, kerajaan berdepan prioriti yang bersaing. Gaji dan komitmen bulanan sukar dihentikan, manakala projek baharu atau kerja-kerja pembaikan dan penyelenggaraan mungkin ditangguh atau dilambatkan. Jika krisis berpanjangan, pelaksanaan projek yang diperlukan rakyat mungkin terjejas, begitu juga tahap perkhidmatan yang disediakan.

Rakyat juga mungkin merasai kesan krisis melalui kenaikan harga barangan import dan kos pengangkutan, walaupun gaji terus dibayar. Iraq mengimport banyak keperluannya; gangguan penghantaran serta kenaikan kos insurans dan pengangkutan boleh menaikkan harga makanan, ubat-ubatan dan bahan mentah.

Bagaimanakah negara Teluk terjejas?

Kesan perang terhadap negara Teluk berbeza mengikut saiz eksport setiap negara, jenis tenaga yang dihasilkan dan laluan pengeksportan yang ada. Sesetengah eksport terkesan akibat risiko pelayaran dan gangguan kapal, manakala negara lain berjaya menggunakan saluran paip dan pelabuhan alternatif untuk mengurangkan kebergantungan pada laluan melalui Selat Hormuz.

Eksport negara Teluk selain Iran pulih pada beberapa tempoh perang, mencapai paras yang hampir atau melebihi purata sebelumnya. Tetapi risiko tidak hilang; laluan penghantaran kekal terdedah kepada serangan dan gangguan, dan sesetengah penghantaran terpaksa menggunakan laluan yang lebih panjang dan lebih mahal.

Arab Saudi memiliki saluran paip yang membawa minyak ke Laut Merah, memberi laluan alternatif kepada Selat Hormuz. Tetapi laluan alternatif tidak menghapuskan kesan krisis sepenuhnya; kapasiti terhad dan laluan itu sendiri boleh terjejas atau menghadapi risiko keselamatan.

Eksport gas asli cair, seperti yang dilakukan Qatar, memerlukan kemudahan khusus dan kapal yang dibina untuk mengangkut gas. Beberapa kemudahan tenaga di rantau ini rosak semasa perang, menjejaskan kapasiti pengeksportan dan menunjukkan bahawa risiko bukan hanya pada laluan penghantaran, tetapi juga pada kemudahan pengeluaran dan pemprosesan.

Negara pengeksport boleh mendapat manfaat daripada kenaikan harga tenaga jika mereka mengekalkan pengeluaran dan pengeksportan, tetapi ini tidak melindungi mereka daripada kenaikan kos insurans dan pengangkutan, kerosakan pada kemudahan, atau kemungkinan henti eksport. Oleh itu, kerugian berbeza antara negara, namun perang yang berterusan menambah beban ekonomi ke seluruh rantau.

Mengapa Iraq nampak lebih terdedah kepada krisis?

Iraq menghadapi masalah berganda: ia sangat bergantung pada minyak untuk membiayai perbelanjaannya, dan pada masa sama bergantung kepada import untuk memenuhi sebahagian besar keperluannya. Maka krisis boleh menekan pendapatan negara dan meningkatkan kos barangan di pasaran serentak.

Iraq juga perlu mempelbagaikan laluan pengeksportan minyak dan meningkatkan kapasiti penyimpanan serta pengangkutan. Apabila eksport bergantung pada satu laluan utama, negara menjadi lebih mudah terjejas jika pelayaran terganggu atau kapal menghadapi risiko keselamatan.

Dalam keadaan ini, hasil awam mungkin turun sementara kos import meningkat. Ini menambah tekanan kepada belanjawan dan kuasa beli rakyat, dan boleh menjejaskan pembiayaan projek serta perkhidmatan.

Apakah yang boleh melindungi gaji dan projek?

Perlindungan kestabilan kewangan bermula dengan mengurangkan kebergantungan pada satu sumber pendapatan. Ini memerlukan pengembangan hasil bukan minyak, meningkatkan pungutan cukai dan yuran yang terhutang, memerangi rasuah dan pembaziran, serta mempelbagaikan ekonomi dengan menyokong sektor pertanian, perindustrian, pelancongan, pengangkutan dan perkhidmatan.

Iraq juga perlu membangunkan laluan pengeksportan alternatif, menambah kapasiti penyimpanan dan pengangkutan, serta membina rizab kewangan yang boleh digunakan apabila hasil merosot. Merancang perbelanjaan berdasarkan jangkaan harga minyak dan jumlah eksport yang realistik membantu mengelakkan keterlanjuran komitmen semasa tempoh baik lalu menghadapi defisit ketika krisis.

Mempelbagaikan ekonomi tidak bermakna meninggalkan minyak; Iraq akan kekal sebagai negara pengeluar minyak penting. Namun hasil minyak perlu digunakan untuk membina sektor produktif yang menyediakan pendapatan dan peluang pekerjaan mampan, bukannya bergantung sepenuhnya padanya untuk menampung majoriti perbelanjaan tahunan.

Kesimpulan

Perang Iran menunjukkan bahawa minyak sahaja tidak melindungi gaji rakyat Iraq atau menjamin kesinambungan projek. Kehadiran minyak dan kenaikan harga tidak mencukupi jika eksport merosot atau laluan pengangkutan terganggu, dan kebergantungan kepada satu sumber membuat belanjawan amat terdedah kepada krisis.

Kesan perang berbeza di kalangan negara Teluk; ada yang mengalami gangguan pengeluaran atau pengeksportan, manakala yang lain mendapat manfaat daripada kenaikan harga atau laluan alternatif. Tetapi risiko pelayaran dan serangan terhadap kemudahan tenaga meningkatkan kos krisis ke atas seluruh rantau.

Pengajaran utama bagi Iraq ialah kestabilan kewangan memerlukan sumber pendapatan yang pelbagai, laluan pengeksportan berganda dan pengurusan perbelanjaan yang berhati-hati. Semakin lambat usaha mempelbagaikan ekonomi, semakin lama gaji, projek dan perkhidmatan kekal terikat kepada turun naik minyak dan kejadian yang di luar kawalan rakyat Iraq.